Home

reading the classics

2007/11/30

Χάζευα πριν καιρό τη σελίδα “CS294-17: Reading the Classics για το σεμιναριακό μάθημα που κάνει ο Παπαδημητρίου στο Berkeley. Τα πράγματα που μου έκαναν αμέσως εντύπωση:

Course Requirements:

Attend all meetings, read all papers, and participate in the discussion.

Present (possibly in a group) one of the classics, and write a paper about it (including a summary of the presentation and the discussion).

Και φυσικά τα ίδια τα classics:

Σκεφτόμουν λοιπόν: Εμάς γιατί δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να μας βάλει να τα διαβάσουμε; ΟΚ μπορεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από τύχη και αυτενέργεια να έχουμε διαβάσει μερικά, αλλά πόσα έχουμε συζητήσει με άλλους; Πόσα έχουμε παρουσιάσει (άρα και έχουμε καταλάβει) σε άλλους;

Φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μου όταν ο Γιάννης Θεοδωρίδης έκανε περίπου το ίδιο πράγμα (διαβάστε το paper, γράφτε μου τι καταλάβατε σε μια σελίδα) για κλασσικές δουλειές στο χώρο των βάσεων. Όλα τα κλασσικά (Codd, Chen, Comer κ.λπ.) θα τα βρείτε εδώ.

Ελπίζω και άλλοι να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Advertisements

7 Responses to “reading the classics”

  1. Unique Fish Says:

    Πολλοί οι λόγοι:

    1. Στα Ελληνικά Πανεπιστήμια δεν νομίζω να βρεις κανένα μάθημα σαν αυτό “Reading the classics”. Είναι θέμα ακαδημαϊκής κουλτούρας και ελευθερίας. Στο εξωτερικό προτείνονται ποικίλα μαθήματα απο τους καθηγητές. Γίνεται και το άλλο – το ίδιο μάθημα διδάσκετε απο διαφορετικούς καθηγητές και μπορούν οι φοιτητές να επιλέξουν. Στην Ελλάδα τα μαθήματα περνούν απο πολλές γραφειοκρατικές δικλίδες και πρέπει να εγκριθούν πριν προσφερθούν στους φοιτητές.

    2. Όλα τα μαθήματα μας είχαν στόχο την εξέταση και το βαθμό. Ο Παπαδημητρίου λέει “Units: two. See me for ways to take it for 4 units”. Άμα έβγαζε στην εποχή μας κάποιος καθηγητής τέτοια ανακοίνωση για το μάθημά του θα του την έπεφταν φοιτητές και καθηγητές για μεθόδους που δεν συνάδουν με τις ακαδημαϊκές αρχές και μεθόδους του Πανεπιστημίου.

    3. Οι καθηγητές προωθούσαν τα βιβλία τους (ακόμη το κάνουν). Σιγά μην μας έβαζαν να διαβάσουμε τα κλασικά άρθρα.

    4. Οι φοιτητές θα επαναστατούσαν γιατί είναι πολύ δύσκολο το μάθημα, γιατί δεν είναι στα Ελληνικά, κ.ο.κ. (αυτό μάλλον είναι και ο #1 λόγος).

    5. Γιατί η διδασκαλία στα Ελληνικά Πανεπιστήμια είναι αγγαρεία. Εξου και τα 407. Έχοντας παρακολουθήσει 2 διαλέξεις με τον Παπαδημητρίου είμαι 100% σίγουρος ότι και ο ίδιος απολαμβάνει το μάθημα.

    Πάντως στο Μεταπτυχιακό που κάνω σε μερικά μαθήματα κάνουμε ακριβώς αυτό. Διαβάζουμε papers και φτιάχνουμε παρουσιάσεις και περιλήψεις. Είναι πολύ περισσότερη δουλειά απο την κλασική παρακολούθηση και εξετάσεις στο τέλος του εξαμήνου.

  2. adamo Says:

    @UniqueFish:
    Νομίζω είμαστε λίγο άδικοι (ακόμα κι εγώ που έγραψα το post). Για την ακρίβεια κάποιους από εμάς μας έβαλε ο Ζάχος να διαβάσουμε “έξω από τα συνήθη” στο πρώτο έτος: Π.χ. έτσι έμαθε ο coby την Oberon, εγώ string matching και SmallTalk, και ο dalamag C++.

    Απλά αυτό θα έπρεπε να έχει επεκταθεί σε μια γενικότερη κλίμακα. Τουλάχιστον φαίνεται πως κάτι τέτοιο προσπαθεί ο Σαγώνας (κι ας λέει “μόνο για ψαγμένους”).

    Και ναι, θα συμφωνήσω και με τους 5 λόγους που αναφέρεις.

  3. Anya Says:

    @UniqueFish
    Γενικά έχεις δίκιο … και για να σε επιβεβαιώσω:
    1. Δυστυχώς όταν ο Ιωαννίδης άρχισε να το κάνει στο μεταπτυχιακό στο di, είχα πάρει προ πολλού πτυχίο. Αλλά ο Ιωαννίδης είναι άλλη ιστορία.

    4. Όταν ήμουν προπτυχιακή διαβάζαμε στα αγγλικά. Όλα τα βιβλία – εκτός από τα μαθηματικά/φυσική και τις Βάσεις (Κόλιας αλλά κανείς δεν το διάβαζε, είχαμε όλοι τις φωτοτυπίες του Date) – ήταν στα αγγλικά. Όταν μπήκαν οι πρώτοι από πανελλήνιες (1990) κάνανε επανάσταση γιατί τους πρότειναν το βιβλίο του Lister για εισαγωγή στην πληροφορική στο πρωτότυπο… Αποτέλεσμα; Έχετε δει τη μετάφραση;

    5. Και όμως υπάρχουν 407 που δεν κάνουν τη διδασκαλία αγγαρεία… Υπάρχουν και ΔΕΠ που δεν έχουν τη διδασκαλία αγγαρία… Αλλά είναι η εξαίρεση στον κανόνα…

    @adamo
    Ναι μακάρι να είχαμε και εμείς κάτι τέτοιο… Ναι μακάρι να είχα προλάβει Ιωαννίδη στο προπτυχιακό (όχι ότι και με το Χατζόπουλο δεν ήταν καλά – αλλά είμαι μαζόχα)…

    Και όσο για το Σαγώνα… ας νιώσω περήφανη που ήμασταν σε επικαλυπτόμενες εποχές στο ίδιο τμήμα

  4. foteinoula Says:

    παιρνώντας τώρα ώρες στο εμπ κάθε μέρα μπορώ να σου απαντήσω. ο λόγος είναι ότι σχεδόν κανένας από όσους διδάσκουν εκεί πάνω δεν αγαπάει τη δουλειά του. και εντάξει μπορεί το μάθημα να είναι αγγαρεία αλλα δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτό. σχεδόν κανένας δεν αγαπάει την επιστήμη του. μπορεί να φαίνεται υπερβολικό αλλά εγώ αυτό βιώνω και το λέω. δε θα μας βάλουν ποτέ να τα διαβάσουμε γιατί δεν μπορούν καν να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι. δεν είναι θέμα γραφειοκρατίας. φαίνεται αν αυτό που διδάσκει κάποιος το αγαπάει. αν έχεις διαβάσει κάτι και πραγματικά πιστεύεις ότι αξίζει τον κόπο δεν υπάρχει περίπτωση να μην το αναφέρεις.

    πάντως, κοιτάζοντας το Turing Test Paper πριν από καιρό, είδα από κάτω το decision processes και μέσα από αυτό εξερεύνησα όλες τις σελίδες! είναι απίστευτο πόσες ώρες έχω αφιερώσει εκεί! περιέχουν πάρα πολύ μεγάλο όγκο πληροφοριών για πάρα πολλά θέματα και είναι πραγματικός θησαυρός!

  5. ycor Says:

    ηταν περίπου το 1981/82 που συνάντησα τον Χ.Παπαδημητρίου στο ΕΜΠ ! έψαχνα για δουλειά, του μίλησα για functional programming, τον ενδιέφερε κάτι σχετικό και δώσαμε ραντεβού για αργότερα …

    δυστυχώς δεν τον ξαναβρήκα είχε φύγει από το ΕΜΠ ..

  6. thanos Says:

    Μερικά σχόλια από μια σχετικά “inside” οπτική γωνία

    1. Θεωρώ ότι το UCB ακολουθεί το ίδιο σύστημα με το UCLA στην αρίθμηση των μαθημάτων, άρα τα CS2xx είναι μεταπτυχιακά μαθήματα. Οπότε σύγκριση με voluntary reading lists Ζάχου είναι κάπως άτοπες.

    2. Αυτό που κάνει ο Παπαδημητρίου είναι standard practice στα μεταπτυχιακά μαθήματα. Ειδικά σε project-based classes, είναι μονόδρομος (δεν υπάρχουν καν βιβλία, απλώς μια λίστα απο ~100 research papers).

    3. Τα καλά μεταπτυχιακά μαθήματα δε σου δίνουν απλώς μια reading list από papers αλλά σε αναγκάζουν να γράψεις και review/summary. Έτσι όχι μόνο αναγκάζεσαι να διαβάσεις το paper, αλλά σιγά σιγά μαθαίνεις να κάνεις και reviews (αλλιώς πώς θα μάθεις;)

    4. Το μοντέλο αυτό δεν είναι διαδεδομένο στο ECE-ΕΜΠ για διάφορους λόγους. Ο κυριότερος είναι ότι οι καθηγητές δεν έχουν διδαχθεί οι ίδιοι αυτό το μοντέλο στις δικές τους μεταπτυχιακές σπουδές. Υπάρχει τεράστια έλλειψη από νέο διδακτικό προσωπικό που έχει εμπειρία ΕΚΤΟΣ ΕΜΠ και ιδίως αμερικάνικη, όπου το μοντέλο αυτό είναι κυρίαρχο. Εξαιρέσεις Νίκου και Κωστή (και 2-3 άλλων) απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Εδώ αυτό το μοντέλο το έχουν όλοι, στο ECE-ΕΜΠ 5-6 άτομα από τα 50+(?) των μελών ΔΕΠ.

    5. Από την πρόσφατη εμπειρία μου, άλλα CS τμήματα νεότερων ελληνικών πανεπιστημίων, που έχουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία νέους καθηγητές από αμερική, έχουν οργανώσει τα μεταπτυχιακά τους μαθήματα με βάση αυτό το μοντέλο. Οπότε ξανά, αυτό είναι πρόβλημα του ECE-ΕΜΠ (και ίσως και του CS-ΠΑ, αλλά δεν έχω ιδία γνώμη).

    7. Συγκεκριμένα για το μάθημα αυτό, από ότι βλέπω είναι αρκετά εύκολο για τον εκπαιδευτή να το διδάξει, για τον απλούστατο λόγο ότι ο κατάλογος των papers δεν ανανεώνεται (εξ’ορισμού: αφού είναι τα “κλασσικά” papers). Επιπροσθέτως, από ένα σημείο και μετά παρουσιάζουν οι φοιτητές, κάτι το οποίο διευκολύνει τον εκπαιδευτή (αλλά γιαυτό και είναι μόνο 2 units το μάθημα). Project-based classes με σύγχρονη λίστα από papers είναι πιο δύσκολα στην οργάνωση και στο χρόνο που πρέπει να διαθέσεις ως εκπαιδευτής. Με το παραπάνω δεν υποτιμώ τον Παπαδημητρίου, απλώς λέω ότι το επιχείρημα “παίρνει πολύ χρόνο/είναι δύσκολο” δε στέκει για ένα τέτοιο μάθημα με γνωστή reading list που δεν ανανεώνεται. Έχει μόνο αρχικό κόστος αλλά όχι κόστος συντήρησης.

    8. Αρκετά από αυτά τα papers ήταν required reading σε μεταπτυχιακά μαθήματα που πήρα, μαζί με άλλα seminal CS papers, όπως του Dijkstra, Lamport, Hoare, Van Jackobson (TCP) κλπ. Πιστεύω ότι αυτά τα papers είναι *απαραίτητα* για οποιονδήποτε θέλει να λέει ότι είναι CS-ας.

    9. Προσωπικά πιστεύω ότι για την καριέρα του Παπαδημητρίου ήταν σοφό πράμα το ότι έφυγε από το ΕΜΠ, αλλιώς θα ήταν σχεδόν αδύνατο να έχει την αναγνώριση που απολαμβάνει τώρα. Οι λόγοι για αυτό είναι πολλοί και γνωστοί.

  7. Anya Says:

    Για το θέμα της αγγαρείας (και μιλώντας όπως και ο thanos από μία σχετικά “inside” οπτική γωνία):

    είναι άλλο πράγμα να ξέρεις ότι θα μπεις να διδάξεις σε μάθημα που το έχουν δηλώσει 300+ άτομα (υποχρεωτικό που το έχουν κατεβάσει εξάμηνο + όσοι το χρωστάγαν ούτως ή άλλως), και άλλο να ξέρεις ότι το έτος έχει 50 που εισάγονται από τους οποίους οι 20 φύγαν με μεταγραφές.

    Στη δεύτερη περίπτωση καταλήγεις να κάνεις μάθημα με καμιά 20αριά άτομα που ενδιαφέρονται ή τους κάνεις να ενδιαφερθούν γιατί λίγο πολύ τους ξέρεις όλους με τα μικρά τους. Τους προτείνεις – εκτός ύλης, μιλάμε για προπτυχιακό μάθημα – να διαβάσουν κανένα paper, τους βάζεις ασκήσεις και εργασίες που έχεις χρόνο να διορθώσεις και να τις συζητήσετε, να καταλάβεις αν ο “καλός” είναι πράγματι καλός και όχι το σπασικλάκι που έχει μάθει παπαγαλία τα πάντα, τους ψήνεις να πάνε να βελτιώσουν τα αγγλικά τους αν δεν τα καταφέρνουν, νιώθεις ότι είσαι “δάσκαλος” και όχι “καθηγητής”. Και όταν μετά από 4-5 χρόνια σου στέλνουν mail και σου λένε πώς περνάνε στα μεταπτυχιακά τους ή σου τηλεφωνούν για να σου πουν για την πρώτη τους δουλειά, νιώθεις πραγματικά συγκινημένος. Κι ας τους είχες βάλει τις φωνές, κι ας τους έκοψες και σε κανένα μάθημα. Κι ας μην είσαι *Ο* καθηγητής/εκπαιδευτικός, νιώθεις καλύτερα και δεν το κάνεις αγγαρεία.

    Στην πρώτη περίπτωση παρακαλάς να μην έρθουν όλοι γιατί δεν υπάρχει περίπτωση (α) να χωρέσουν στην αίθουσα, (β) να μην ακούγεται έστω και ο ελάχιστος ψίθυρος (που έχει την τάση να αυξάνεται) δε θα μπορέσεις να συνεχίσεις να διδάσκεις, (γ) γιατί οι περισσότεροι από τους μισούς θα έχουν έρθει για χαβαλέ… Και βέβαια θα θυμάσαι μόνο τον πολύ καλό (σπασικλάκι ή πραγματικά μυαλό; Δε θα το μάθεις ποτέ ειδικά αν το μάθημα είναι μόνο θεωρητικό). Και όταν έχεις πέρα από τα 300 άτομα και τα project σου και την έρευνά σου και όλα… πόσο καλός δάσκαλος γίνεσαι τελικά;

    Δεν τα λέω για να δικαιολογήσω κανένα… Απλά είδα τον εαυτό μου… στο di-ΠΑ (@thanos άντε dit όχι cs) και στο cst-ΠαΠελ… η μέρα με τη νύχτα! Και σίγουρα πιστεύω ότι περισσότεροι έμαθαν στην Τρίπολη παρά στην Αθήνα.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: