Home

200 χρόνια σήμερα από την γέννηση του George Boole (σε περίπτωση που δεν καταλάβατε το σημερινό Google Doodle δηλαδή) και θυμήθηκα μια ιστορία:

Κάπου 20 χρόνια πριν εξετάστηκε ένας φίλος μου στην διδακτορική του διατριβή και κάποια στιγμή φτάνει η ώρα των ερωτήσεων. Υπήρχε ένας μέλος ΔΕΠ που ήταν κάπως πιο επιθετικό στις ερωτήσεις (χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος) και κάνει την κλασική ερώτηση:

– Και που μπορεί να είναι χρήσιμα όλα αυτά στον πραγματικό κόσμο;
– Τι να σας πω. Και ο Boole όταν έφτιαξε την Άλγεβρα του, δεν περίμενε να υπάρχουν ηλεκτρονικοί υπολογιστές!
– Τολμάς να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον Boole;

Για όποιον ενδιαφέρεται, An Investigation in the Laws of Thought.

49 καθηγητές του ΕΜΠ ισχυρίζονται πως (ανάμεσα σε άλλα) οι ηλεκτρονικές εκλογές εμποδίζουν τα μέλη ΔΕΠ που δεν είναι εξοικειωμένα με την τεχνολογία να ψηφίσουν. Μου θύμισαν δύο παλιές ιστορίες:

Ιστορία 1η:

Ένα βράδυ όταν είχα πρωτοξεκινήσει να δουλεύω στο ΤΕΕ μπήκε στο γραφείο ο τότε πρόεδρος των συνταξιούχων Μηχανικών, ετών 92. Στο χέρι του είχε μια σακούλα με μια κάρτα ήχου και ένα CD και μας είπε:

– Παιδιά, πήγα και πήρα αυτά από το Πλαίσιο. Μου δείχνετε πως να τα συνδέσω στον υπολογιστή μου;

Πως να τα συνδέσω. Όχι αν μπορείτε να μου τα συνδέσετε εσείς.

Ιστορία 2η:

Κάποτε όταν ακόμα δούλευα στο NTUA-NOC, τόλμησα να πω πως αρκετοί Καθηγητές επειδή είναι μεγάλοι σε ηλικία ίσως να έχουν πρόβλημα προσαρμογής στο να δουλεύουν με το Internet (και μέσω web ειδικότερα). Από τις αντιδράσεις (“είπαμε είμαστε γέροι, αλλά όχι κι έτσι” η πιο ήπια, μέχρι να κληθώ σε κάποιο είδος απολογίας η σκληρότερη) θα έλεγε κανείς πως μάλλον προσέβαλλα το σύνολο των μελών ΔΕΠ εκείνης της περιόδου.

Δεν θα έγραφα τις ιστορίες αυτές, εάν τουλάχιστον ένας από τους φερόμενους ως υπογράφοντες αυτό το επιχείρημα δεν ήταν ο ίδιος high tech user που την μόνη φορά που “ζορίστηκε” ήταν όταν του έδωσα να διαβάσει το βιβλίο του sendmail.

My Commodore 64

2012/03/23

My C=64

Thank you @titanas for preserving it. Glad to know it is in good hands.

I was looking for the particular quote below today. With the help of Sakis and the Internet Archive, I located it. Martin Luther on books:

The multitude of books is a great evil. There is no limit to this fever for writing; every one must be an author; some out of vanity, to acquire celebrity and raise up a name, others for the sake of mere gain.

Spot the reference.

IPv6 nostalgia

2011/06/08

It is World IPv6 Day today and I’m getting nostalgic. This is how the 6BONE looked in its very last day:

My last 6BONE map

My last 6BONE map

The code that was constructing this diagram was running from July 16, 1998 until June 10, 2006. I had just finished reading “Practical Reusable Unix Software” (which is now available for download) and was trying to do something cool using graphviz. Yep, almost the same time as the Internet Mapping Project began.

I believe the World IPv6 Day is as close a date as we can get to a new Internet Flag Day. This time the switch will not happen in a day but gradually and very (very) slowly. Hopefully in 30 years from today, no IPv4 islands will exist.

I’m sure I’ve blogged about this before, but I cannot find it right now. Anyway the following tweet:

Beaker RT @etherealmind: Existential Angst 4 Network Engineers: If a Network Device isn’t Monitored, does it really exist? < Does when it goes down

brought to my attention by @DrInfoSec triggered my memory to recall the story of Server 54. A story that I reproduce here thanks to the Internet Archive:

The University of North Carolina has finally found a network server that, although missing for four years, hasn’t missed a packet in all that time. Try as they might, university administrators couldn’t find the server. Working with Novell Inc. (stock: NOVL), IT workers tracked it down by meticulously following cable until they literally ran into a wall. The server had been mistakenly sealed behind drywall by maintenance workers.

Digging a little bit more, one can find a few more discussions on Server 54.

Αν θυμάμαι καλά ήταν 1997 και έβρεχε. Με τον Ντίνο είχαμε φύγει από το Εργαστήριο και λέγαμε να πάμε καμιά βόλτα:

– Ρε συ μου έχουν πει για ένα μπαρ που το έχει ένας παππούς και παίζει Τζαζ.
– Ξέρεις που είναι;
– Κάπου στο Κολωνάκι
– ΟΚ, θα πάρουμε τους δρόμους με τη σειρά και θα το βρούμε.

Μπήκαμε μέσα, κάτσαμε δεξιά στη γωνία της μπάρας και μετά από λίγο ήρθε ο παππούς για να πάρει παραγγελία:

– Μάγκες, άμα ξαναμπείτε μέσα και δε χαιρετήσετε, δε θα σας σερβίρω.

Σιγά-σιγά φτάσαμε να κλείνουμε το μαγαζί με τον παππού να μας κερνάει τσίπουρα.

Αντίο Κώστα.